پورياي هيچ کس مگر ولي

بگذاريد همين اوّل صبحي، خيالتان را راحت کنم!
طبيعي است که بپرسيد: بابت چي!؟

پريروز جمعه 8/2/96 مناظره اوّل شش نامزد رياست جمهوري را ديديم و ديديم آنچه را که ديديم. به خيال خودمان شروع کرديم به تقسيم مدال ها بر اساس قدرت تسلّط مناظره و منکوب کردن حريف توسط هر يک از نامزدها؛ آن قدر اين قصه داغ شد که حتي برخي تصوير پروفايلشان را عوض کردند و از اين مهم تر، برخي از متنفذين يکي از دو جناح کشور (جناح ا.ط) خواستند که جاي نامزد پوششي و جوششي عوض شود؛ اين قدر کيف کردند. در چنين فرهنگي، مناظره يعني همين؛ امّا خيالتان را راحت کنم و رُک بگويم که اگر صد سال سياه هم انتظار بکشيد، از #سيد_ابراهيم جز همين شخصيتي که ديديد نخواهد ديد، متين و مردمي و بيزار از جناح بازي. و دغدغه مند نسبت به دردهاي مردم. بي جهت نيست که امام در دوره اي که قوه قضائيه در دست فُحولي  که  قبورشان هم سطح و يا در عدادِ مزار مراجع عظام است، خارج از سيستم، به جواني که هنوز سي سالش تمام نشده ماموريت هاي مستقل قضايي مهم واگذار مي کند و بي جهت نيست که از ميان ده ها عالم برجسته و متقي تنها اوست که افتخار خدمت در آستان قدس رضوي نصيبش مي گردد؛ متولّي کرور کرور ثروت امام رضا عليه آلاف التحية والثناء؛  چرا که او پاک دست است و قاطع.
هر کس نگاهي گذرا به کارنامه #سيد_ابراهيم کرده باشد، خوب مي داند که ابراهيم رئيسي به واسطه مشاغل حساس و مهم نظارتي، اطلاعاتي از اين آقايان و همفکران و نزديکانشان دارد که اگر رو کند نه از تاک نشان مانَد و نه از تاک نشان! نه! نترسيد؛ نلرزيد! سيد ما فقط پوريايِ «ولي نعمتان انقلاب» هست و ديگر هيچ. او هيچ گاه براي #چهار_تا_رأي در امانتِ جمهور خيانت نخواهد کرد، او در مراحل مختلف امتحانش را پس داده است و ان شاء الله از اين پس هم چنين خواهد بود و من امروز با کمال ادب و فروتني به ساحت ملت عزيز ايران عرض مي کنم که اگر #سيد_ابراهيم تا ديروز، کانديداي منتخب من بود که خواهد بود؛ از امروز من او را استاد اخلاق خويش نيز مي دانم در دنياي سياست و غير آن.  و از آنجا که معتقدم دلها به دست خداست، مطمئنم که مهرش اگر قرار بر نشستن باشد، بي حدّ و مرز بر دل آحاد ولي نعمتان انقلاب، محرومان و مستضعفان خواهد نشست و نيز هر کس که دل در گرو ارزش هاي انساني دارد. يا علي